Je moet er toch niet aan denken, dat jou dit overkomt (Vluchtelingenblog 4)

In deze serie vluchtelingenblogs houden we je/u op de hoogte van de ontwikkelingen rondom de vluchtelingen uit Oekraïne.

Als vader van een zes maanden oude baby twijfelde Chris Verschoor van Verschoor Reizen geen moment om zijn bussen in te zetten. Op zondag 6 maart vertrokken hij en twee andere chauffeurs met een bus naar de Pools/Oekraïense grens om vluchtelingen op te halen. Geheel belangeloos. “We hebben hier het hart op de goede plek, denk ik.”

Zijn recente vaderschap speelde een rol, ja. Chris: “Ik moet er niet aan denken dat mijn vrouw en kind in een oorlogssituatie moeten vluchten naar een land wat we niet kennen. Toen mijn collega voorstelde om vluchtelingen te gaan ophalen, zei ik direct ja. Natuurlijk. We hadden geen idee wat we zouden aantreffen bij de grensovergang bij de Poolse plaats Hrebenne. Het bleek een chaotische situatie. Er stonden lange rijen mensen te wachten, ze mochten de grens niet over. Voornamelijk vrouwen, kinderen en huisdieren. Wanhopig, onzeker. Maar eerst gaven we de goederen af die we hadden meegenomen, zoals luiers, tandpasta, deodorant enz.”

Uiteindelijk mochten Chris en zijn collega’s doorrijden naar de eerste opvanglocatie in Polen. Ook daar chaos. “De eerste familie die zich aanmeldde om mee te gaan bestond uit 10 mensen en wat huisdieren”, vertelt Chris. “Samen met wat andere vluchtelingen reden we naar de tweede opvangplek en daarna gingen we met een volle bus op weg naar Maaseik, België, onze eerste bestemming. Gedurende de reis merkte je de ontspanning. We hadden voor eten en drinken gezorgd en een tolk maakte het mogelijk wat woorden te wisselen. De vluchtelingen leerden ook elkaar kennen. In Maaseik besloot een aantal vluchtelingen mee door te rijden naar Hardinxveld-Giessendam. Een reis van 1550 kilometer, 20 uur onderweg. 21 Vluchtelingen kwamen later vermoeid aan in De Bron.”

Op zondag 14 maart vertrokken Chris en zijn collega’s opnieuw naar de Poolse/Oekraïense grens en nu haalden ze 100 vluchtelingen op. Waarom Chris het doet? Hij weet het antwoord niet zo goed. Hij deed het gewoon. Net als zijn collega’s. En hij zou het morgen weer doen, maar dat is inmiddels minder makkelijk: “Mensenhandelaren die vrouwen proberen te ronselen maken het moeilijk om spontaan actie te ondernemen. Zodra we een seintje krijgen van de professionele organisaties, gaan we weer op weg om mensen op te halen.” Bij het afscheid nemen wijst Chris naar een nieuwe medewerker. Een Oekraïense jongen van 15, die hij tijdens de reis leerde kennen.