Carmen Melissant, dominee Gereformeerde Kerk Boven-Hardinxveld

Carmen Melissant is dominee van de de Gereformeerde Kerk Boven-Hardinxveld

Carmen Melissant in de kerkbank

Hoe ziet u de opstart van de fysieke kerkdiensten voor u? 

Om eerlijk te zijn als een uitdaging. Het lijk me heerlijk om weer geleidelijk aan meer mensen fysiek in de kerk te hebben, maar ik besef ook dat we op een goede en veilige manier moeten werken. We moeten bijvoorbeeld rekening houden looproutes en ontsmettingsmogelijkheden, maar ook met vooraf reserveren omdat niet iedereen tegelijk kan komen. Dat betekent dat mensen om de beurt dus naar de kerk mogen. We zullen naar verwachting niet meteen met precies 100 man in het gebouw zitten, maar het rustig op gaan bouwen, zodat we niet onverhoopt tegen problemen aanlopen. De kunst is, denk ik, om niet meteen de grenzen op te zoeken, maar toe te werken naar wat binnen ons gebouw mogelijk is.

Wat is het positieve dat u uit deze periode heeft gehaald?        

Mij is opgevallen dat tijden van nood ons dwingen om te denken en onze creatieve denkkracht in te schakelen. Dat is goed, want als er geen enkele druk staat op een organisme sterft het vaak af. Ik moet denken aan het voorbeeld dat Rabbi dr. Abraham Twerski eens gaf over een kreeft. Een kreeft is een zacht dier dat groeit in een schaal. Die schaal groeit niet, die is hard. Maar hoe groeit zo’n kreeft dan? Nou uiteindelijk moet hij dat ding afwerpen en even onder een steen gaan zitten om vervolgens een nieuwe te laten groeien. En zo herhaalt zich dat verschillende keren. De kreeft groeit omdat hij een bepaalde druk ervaart, zijn schild af moet gooien en zijn veiligheid even op moet geven om te kunnen groeien. Een periode van stress en druk kan zo dus ook enorme groei opleveren.

Dat hebben we ook gezien als het om kerk zijn gaat. We kregen ineens een bepaalde druk, werden in een oncomfortabele situatie gegooid die ons dwong om te groeien. Dat is heel goed geweest. We hebben bijvoorbeeld een veel groter bereik gekregen door nu online diensten met beeld aan te bieden en ze live te streamen. Daarvoor hadden we alleen geluid en was het niet op YouTube te vinden. Velen vragen nu al of dat niet kan blijven, want ook mensen die niet naar de kerk gaan omdat ze niet kunnen of nog niet durven/zoekende zijn, kunnen nu alles meekrijgen. Veel ouderen die altijd vanuit huis meeluisteren zijn ook blij dat ze nu eindelijk beeld hebben. Ze voelen zich veel meer bij de dienst betrokken. Ons voornemen is dan ook om hiermee verder te gaan.

Carmen Melissant voor het kerkgebouw

Heeft u een nieuwe dimensie gezien in het gemeente zijn?

Bij kerk en gemeente denken we in eerste instantie aan een kerkgebouw en het fysiek bij elkaar zitten op zondagochtend. We beseffen nu, denk ik, meer dat kerk zijn hem niet in het gebouw zit. De kerk is waar de gelovige is. Wij zijn allemaal kleine tempeltjes, dragers van de Heilige Geest. We zijn mensen waardoor God heen wil werken, ondanks onze tekortkomingen. Gemeente zijn is flexibeler geworden. Niet alleen gefocust op de zondag, maar ook op doordeweekse betrokkenheid op elkaar. Nu is deze gemeente van nature al heel betrokken, maar toch heb ik een intensivering daarvan ervaren. Mensen die elkaar vaker bellen, een kaartje sturen, een bosje bloemen geven of zelfs een brievenbusappeltaart sturen. Dat zijn mooie dingen. Daarnaast zijn we ons als individu meer bewust van de noden die er ook voor corona al waren. Van de eenzaamheid van mensen die alleen wonen of van hoe weinig contact we eigenlijk hadden met die ene buurman. Het hyperindividualisme dat in de steden regeerde en misschien ook al wel eens in de dorpen doorsijpelde, is op zijn retour.

Natuurlijk mag je jezelf zijn en ben je een vrij mens, maar je bent niet alleen jezelf vóór jezelf. We moeten elkaar helpen, want we kunnen het echt niet alleen. Dat heeft deze crisis laten zien. Ik hoop dat we het onthouden, dat we het vasthouden ook wanneer dit alles achter de rug is.

Carmen Melissant steekt kaars aan